Nieuws

Goed bekeken

Door Uitgeverij Stedendriehoek BV

Eke Mannink is schrijver & voormalig stadsdichter van Zutphen.
Vanuit het hart van de stad houdt ze wat ze ziet poëtisch tegen het licht.
Want als je goed kijkt, zie je méér.
Iedere week weer.

Nieuwjaarswens


Het slot hapert als ik het sleuteltje omdraai. Ik zet de fiets steviger in de standaard voor de bibliotheek, dat helpt. Er zat een spaak klem. Dat het echte leven vreemder kan zijn dan dat in romans, ik wist het. Dat de wereld kan veranderen in het decor van een B-film, bekend. Maar dat ik zelf in een soap zou belanden, had ik niet bevroed. Toch is het zo.
Ik had een oude vriendin een bericht gestuurd om koffie te drinken. Mijn relatie ging slecht, die van haar – met de broer van mijn echtgenoot – was net uit. Het leek me fijn om van gedachten te wisselen over het wel en vooral het wee rondom de broertjes. Geen antwoord.
Na een week of één stuurde ik opnieuw een bericht. Koffie? Reactie bleef uit.
De dag erop, ’s avonds laat, kreeg ik een mail. Paar dingetjes was de titel. Van mijn inmiddels voormalige geliefde. Eerst een complimenterende opmerking over mijn opvoeding van zoon, dan een lovende alinea over de ontwikkeling van dochter. En toen kwam-ie. De onvoorziene dreun. 'O ja, nog een dingetje: ik heb sinds een paar weken een relatie met die-en-die.'
En die-en-die was mijn vriendin. En zijn schoonzus, dus.
Terwijl ik langs Van Rossum in de Turfstraat loop, lees ik: 'De latte ligt hoog bij ons.' Ik voel een glimlach. Het is fijn om ververste koffiespreuken te lezen. De mail is van even geleden, maar spookt nog altijd door hoofd en hart. Vrienden bieden liefdevol luisterende oren. Het is geweldig om te merken hoe verbintenissen een mens kunnen dragen. En kinderen. Gewoon, door er te zijn.
Naast het latte-bord bestel ik een cappuccino. Verheug me op de schuimlaag. De winterzon is aangesprongen, tussen de buien door. Stadsgenoten en toeristen lopen voorbij. Iemand draagt kerst-knipperlichtjes op zijn muts. Ik denk aan laatst, toen onze stad een sprookje was. Tachtigduizend bezoekers!
De dag na de mail appte die-en-die. 'Wil je nog steeds koffiedrinken?' was haar vraag. Ik dacht na. Blijven mokken heeft geen zin. In openheid praten is altijd goed. 'Jawel,' typte ik terug.
Uit ons gesprek bleek dat de affaire tussen haar en mijn echtgenoot was begonnen voordat ik verhuisde. Hoe zingt De Dijk dat ook alweer: Het is wat de tijd kan doen met twee mensen / het was goed – maar nu mankeert er toch wat aan.
Dagmar van Rossum brengt de cappuccino. Ik roer in het hartje van melkschuim om de eerste slok uit te stellen. Een groep meisjes loopt kwetterend langs. 'Wát' roept een van hen, 'betálen voor de fietsenstalling bij het station?!' Een ander knikt heftig, begint een betoog dat ik niet meer versta. De koffie is sterk, zacht en warm. Mijn oog valt weer op de spreuk.
Laat ik ondanks deze wisseltruc mijn eigen lat hooghouden.
Net als mijn eigenwaarde. Ik wens het ook u toe: voldoende eigenwaarde. Een nogal westerse nieuwjaarswens wellicht. Om soaps als deze geleidelijk te doen overgaan in goede boeken.
Prettige wisseling.

 

|Doorsturen


Ondernemend nieuws




Laatste nieuws



Meest gelezen


Cartoon van de week



Buienradar