Nieuws

Goed bekeken

Door Uitgeverij Stedendriehoek BV

Eke Mannink is schrijver & voormalig stadsdichter van Zutphen.
Vanuit het hart van de stad houdt ze wat ze ziet poëtisch tegen het licht.
Want als je goed kijkt, zie je méér.
Iedere week weer.

Magie

'Mama, ik wil op paardenles!' Een peuter in elfenkostuum heeft een ritje op een sprookjespony gemaakt. En daarna nog een. En daarna nog een. Bij de ingang van de Polsbroek Passage staat het dier met zijn collega's geduldig te wachten op jeugdige passagiers. De moeder trekt haar dochter met moeite voort. 'We gaan ook nog naar Assepoester,' zegt ze. Dat helpt. 

Onze stad is een sprookje. Was u present, afgelopen zondag? Zo niet – dan praat ik u eerst even bij. In de ochtend: een dun laagje wit om de echte wereld te bedekken. Boven de sneeuw hangt magie in de lucht. Het ziet er eerst nog best prozaïsch uit: vrachtwagens die zich het centrum in manoeuvreren, hekken die in elkaar worden geklikt, werkmannen met elektriciteitskabels op Basseroord. Maar de sfeer van verwachting is daar, alsof er sterrenstof door de straten dwarrelt.

Dan barst het sprookje los met een kanonsknal. De wethouder was voorspeld dat er 'zo'n dertig mensen' op af zouden komen. Er zijn er zeker honderd. Dit blijkt tekenend voor de rest van de dag. Hans en Grietje in de Naadzak, Doornroosje in de Spittaalstraat, Sneeuwwitje op de Schupstoel… Talloze op de schouders gehesen peuters en kleuters kijken hun ogen uit. En de ouders eronder ook. Naar schatting zijn er tachtigduizend sprookjesliefhebbers op de been. Druk? Ja. Gezellig? Oók!

'Ik zou willen dat jij en je broer nog klein waren,' zeg ik tegen mijn veertienjarige dochter. 'Hoeft niet hoor, ik vind dit nog steeds leuk!' is het antwoord. We lopen bijna tegen een man met bolhoed op en passeren heksje Foeksia. Wat is het geheim achter Sprookjesstad Zutphen? Bij Joris en de Draak denk ik dat ik het weet. Het heeft niet de platheid van het Bokbierfestival (voor de tweeëntwintigste keer op rij kijken, drinken, plassen) noch betreedt het de platgetreden paden van het festival-der-Chocolade (al zeventien keer kijken, proeven, slenteren). Het straalt evenmin de elitaire sfeer uit van het in mijn ogen weergaloze Internationale Cellofestival (negen edities) dat Zutphen om het jaar herbergt. Datzelfde geldt voor het Beethovenfestival (drie edities oud).

Nee, Zutphen als Sprookjesstad verrast sprookjesliefhebbers – en daarvan bestaan er veel. Zowel jong als oud, RTL-liefhebber als museumfanaat, galerie- als pretparkbezoeker kan iets van zijn of haar gading vinden. Dat is knap.
Goed, de weergoden werken mee en het is de eerste keer, dus de paden kúnnen nog niet platgetreden zijn. Maar als de organisatoren creatief blijven nadenken en het feest tot een serieuze traditie vormgeven met telkens nieuwe impulsen en details kan dit hét toeristisch hoogtepunt van het jaar worden.

Het mooie van sprookjes is dat we plots in een andere wereld kunnen zijn. Zo verliest mijn dochter haar hart aan een ezel op de Zaadmarkt. Minutenlang knuffelen ze, begeleid door het vuurkorf-geknisper van een woonwinkel. De zacht uitgelichte Drogenapstoren in het decor maakt het af. Zelf raak ik betoverd in de Korte Beukerstraat. We lopen langs langs Hans van Grietje door de bladeren. De bladeren? Er staan hier helemaal geen bomen! Dat bedoel ik dus …

|Doorsturen


Ondernemend nieuws




Laatste nieuws



Meest gelezen


Cartoon van de week



Buienradar