Nieuws

Column

Goed bekeken

Door Uitgeverij Stedendriehoek BV

Eke Mannink is schrijver & voormalig stadsdichter van Zutphen.
Vanuit het hart van de stad houdt ze wat ze ziet poëtisch tegen het licht.
Want als je goed kijkt, zie je méér.
Iedere week weer.

Rondeel

Hoe noem je dat ook alweer? Serendipiteit. Leuk woord. Je zoekt iets en tijdens die zoektocht vind je iets anders. Dus niet datgene waarnaar je op zoek was, maar wel iets interessants. Zo is bijvoorbeeld de penicilline ontdekt tijdens een onderzoek naar stafylokokken. En de suikervervanger aspartaam bestaat omdat een wetenschapper die maagzuurremmers onderzocht, aan zijn vinger likte.

In Zutphen deed zich onlangs een mooi voorbeeld van serendipiteit voor. De Fluisterbootschippers wilden een bredere aan- en afmeerplek voor hun boten. Gedurende hun werkzaamheden stuitten gravers op een eeuwenoude muur. Archeologen werden erbij gehaald. Wat bleek? Het zou om de buitenmuur van een vrouwenconvent uit de dertiende eeuw kunnen gaan.

Tijdens de presentatie van de vernieuwde erfgoed-glossy Zutphense Pracht is er een lezing over die vondst. Een archeoloog van de gemeente vertelt dat waar nu op het Hagepoortplein blik staat geparkeerd, in 1334 een vrouwenklooster werd gevestigd, het Rondeel. Er woonden waarschijnlijk twaalf zusters die 'Moeders van het Rondeel' werden genoemd. Iemand in het publiek vraagt of het ook een begijnhof geweest kan zijn.

Mijn gedachten dwalen af. Met de naderende jaarwisseling voel ik een aantal deadlines op mijn schouders leunen. Het boek over een joods echtpaar moet af, net als een artikel voor de kersteditie van deze krant en de bundel verhalen over Zutphense muurpoëzie. Of het door dit laatste project komt weet ik niet, maar tijdens de lezing blijft de naam van het klooster door mijn hoofd spoken. Het Rondeel, is dat niet ook een versvorm?

Na de glossy-borrel in de Marspoortgalerie spoed ik me huiswaarts om met mijn kinderen en een vriendin te eten. Als de groentetaart in de oven staat, ververs ik mijn geheugen via het internet. O ja, het is een dichtvorm waarbij hele regels worden herhaald. Ik probeer er een op u uit. Een vrije-vormversie welteverstaan. Me dunkt dat de vrouwen op wat nu het Hagepoortplein heet, in de veertiende eeuw een minder vrij leven hadden in hun Rondeel.

 

Het einde van het jaar in zicht;

we kijken naar wat achter ligt

en vele klussen dringen.

Het einde van het jaar in zicht:

het voelt als de belastingplicht:

er moeten zoveel dingen.

Hadden we 't einde van het jaar

maar meer tijd over – voor elkaar.

|Doorsturen

Ondernemend nieuws




Laatste nieuws



Meest gelezen


Cartoon van de week



Buienradar