Nieuws

Goed bekeken

Door Uitgeverij Stedendriehoek BV

Eke Mannink is schrijver & voormalig stadsdichter van Zutphen.
Vanuit het hart van de stad houdt ze wat ze ziet poëtisch tegen het licht.
Want als je goed kijkt, zie je méér.
Iedere week weer.

Regen 


'Vanmiddag kwam hier een touringbus voorrijden,' zegt Pien Pon. 'Ik was even bang dat ze met zijn allen naar binnen zouden stappen.' Pon is directeur van museum STAAL in Almen. Natuurlijk vindt ze het fijn dat haar museum goed wordt bezocht. Maar ze houdt ook van winter, van rust, van een intieme sfeer in de bibliotheek, terwijl het achter de hoge museumramen langzaam donkert. Het kan voor Pon buiten niet nat genoeg zijn, het kan niet hard genoeg waaien en ze snakt naar sneeuw en ijs.

Daarom heet de tentoonstelling tijdens het komende seizoen: Winterrust. Museum STAAL is geen gewoon museum. Pon en haar team noemen het een 'Staring-ervaring'. Daarmee sluiten ze naadloos aan op de huidige tijdgeest: niet aanschouwen, maar ondergaan.

Het gebouw is een ode aan dichter en landbouwkundige A.C.W. Staring (van die theekoepel langs de Berkel), die in 1767 werd geboren in Gendringen, de Achterhoek. Als bezoeker beleef je zijn liefde voor het landschap, de geschiedenis en de cultuur van die streek. Bijvoorbeeld terwijl je op een schommel zit, tegenover een muurvullend scherm waarop de Achterhoekse natuur de vier seizoenen op spectaculaire wijze ondergaat.

Afgelopen weekend opende Pon de winterexpositie in een vrolijke, losse toon. De dichters wier werken aan banieren verspreid door het museum hangen, gaven bijna allemaal acte de présence met een voordracht. De sfeer was licht, luchtig en tegelijkertijd van een zekere diepte. Er heerste 'aandachtigheid', een term die dichter Ida Gerhardt graag bezigde.

Net als in Zutphen is het toerisme in Almen de afgelopen jaren flink toegenomen. Wellicht zijn er westerlingen die hopen een glimp van de deels daar in de buurt woonachtige DWDD-presentator op te vangen. Maar ook het gebouw van STAAL zal de aandacht trekken. Pon hoopt dus niet zozeer op 'Gorsselse toestanden', met een knipoog naar het drukbezochte museum MORE.

Maar gelukkig zitten er best veel toeschouwers in het publiek. Op de terugweg begint mijn dochter over de wc in het museum. Rondom de spiegel is de muur bemost, heel mooi. 'Rook dat nou zo typisch, denk je?' vraag ik. In een flits was ik even mijn handen gaan wassen in het toilet, er had een vreemde geur gehangen. 'Nee,' antwoordt dochter, 'dat komt omdat ze regenwater gebruiken om de wc door te spoelen. Dan kan het soms muf ruiken, dat stond op een briefje bij de wasbakken.' Ik reageer verrast. 'Wauw, wat goed zeg: regenwater voor de wc's.' Dochter kijkt even opzij. 'Ik vind het vreemd dat we dat niet bij alle huizen doen,' zegt ze. 'Het is toch pure verspilling, schoon water als je doortrekt.'

Daar heeft ze een punt, een duurzaam punt. Nu maar hopen dat het genoeg blijft regenen in ons nieuwe klimaat om dit volstrekt logische plan van mijn tiener uit te voeren.

Ineens begrijp ik waarom het museumdirecteur Pien Pon buiten niet nat genoeg kan zijn.

|Doorsturen

Ondernemend nieuws




Laatste nieuws



Meest gelezen


Cartoon van de week



Buienradar