Nieuws

Goed bekeken

Door Uitgeverij Stedendriehoek BV

Eke Mannink is schrijver & voormalig stadsdichter van Zutphen.
Vanuit het hart van de stad houdt ze wat ze ziet poëtisch tegen het licht.
Want als je goed kijkt, zie je méér.
Iedere week weer.

Historie

 

We zijn aan het klussen. Een vriend en ik. Op mijn slaapkamer proberen we stukje bij beetje een oude vloer open te leggen. Het is spannend en ruig werk. De sessie begint goed. Na enig zwoegen en wrikken, duwen en kreunen, lukt het ons om het tapijt, de onderliggende isolatiewol én het hardboard los te trekken. 'Wat een mooie brede planken!' roept vriend verrast. 'Ja wat wil je, die vloer is van rond achttienhonderd,' brom ik casual. Inwendig juich ik. Wauw, een oude houten vloer!

Heb ik te vroeg gejuicht? Nu we een metertje of twee verder zijn, verschijnen er opeens stukken minder brede planken. Ook gapen er gaten hier en daar. 'Hij is waarschijnlijk kapot gelopen,' concludeert vriend. 'Toen moesten ze hem repareren.' Hij haalt zich lelijk open aan een spijkertje. We besluiten te stoppen. Het is verslavend werk, het verleden te voorschijn toveren.

Gisteren liep ik met dochter en hond door het Armenhage. Ze vroeg naar de naam van de straat. 'Hier woonden vroeger de armere bewoners,' zei ik. 'Vanaf de vijftiende eeuw mochten de armen kleine huizen bouwen in de bogen van de stadsmuur.'

Ik vertelde haar over een interview dat ik ooit had met drie Zutphense zussen. De kortste weg naar school voerde door het Armenhage. Hun moeder wilde liever niet dat ze die weg namen, maar dat deden ze wel. 'Als je daar liep, zag je de vlooien uit de huisjes springen,' aldus de oudste zus, inmiddels is ze 98. 'Dat vonden we heel interessant, maar we liepen wel wat harder.' Dochter moest lachen bij het idee. 'Als kind ervaar je de dingen natuurlijk heel groot,' zei ze wijs. 'Het is maar de vraag of ze écht vlooien hebben gezien.' Dat is waar, maar de rest van de wandeling zagen wij ze wel, in onze fantasie.

'Doet het pijn?' Met kracht duw ik een pleister op de vinger van vriend. Hij schudt zijn hoofd. 'Nee, valt mee.' We vinden het moeilijk om echt te stoppen met hamer en beitel, de planken blijven lokken. Maar nee, nu eerst pauze.

Ons huis loopt een beetje scheef. Hier en daar voelt het als op een boot. Dat komt door de ouderdom. Dan verzakt alles een beetje. Wij ook. Van de week viel het me op toen ik over het Basseroord fietste: geen verzakking, maar juist een verhoging langs de randen van het plein. Het zijn de contouren van de overblijfselen van het vrouwenconvent dat eronder lag in de vijftiende eeuw. Mooi dat dit in onze stad kan: het benadrukken van de geschiedenis. Koesteren wat er ooit was. Komende donderdag is de lancering van het ‘erfgoedportal’.  Het is wat jammer van de ontbrekende 'a' in het woord (taal is immers ook erfgoed), maar het streven is mooi: alle erfgoedcollecties worden samengebracht en digitaal gepresenteerd. In de Credokapel van de Walburgiskerk.

Ik zal er niet bij zijn. Veel te druk bezig met mijn eigen erfgoedje.

|Doorsturen

Ondernemend nieuws




Laatste nieuws



Meest gelezen


Cartoon van de week



Buienradar