Nieuws

Goed bekeken

Door Uitgeverij Stedendriehoek BV

Eke Mannink is schrijver & voormalig stadsdichter van Zutphen.
Vanuit het hart van de stad houdt ze wat ze ziet poëtisch tegen het licht.
Want als je goed kijkt, zie je méér.
Iedere week weer.

Wrap

We zitten op het terras van een etablissement. Mijn moeder, een vriend en ik. Nazomer, net voor de koelte wordt verwacht. Het is druk. Alle tafels zijn bezet. Op die van onze buren staan drankjes, verder nog nergens. Als er een ober verschijnt, beginnen zeker vier mensen tegelijk te gebaren: kan ik bij u bestellen? Hij belandt aan een tafeltje verderop en voor hij terugloopt naar het restaurant grijpen wij hem figuurlijk bij de kraag. 'Graag een appelsap, twee witte rioja's en een portie wraprolletjes.'

'Helemaal goed,' knikt hij. Enigszins gestresst schiet hij het terras over.

'Het grote wachten gaat beginnen,' buldert de buurman. Ik kijk hem wazig aan.

'Het duurt hier even,' voorspelt hij. 'Wij hebben zo'n drie kwartier gewacht op ons bier.' Hij pakt het reuzenglas dat voor hem staat en neemt pardoes een slok. 'Maar dan smaakt het wél!'

Moeder, vriend en ik praten over koetjes en kalfjes. Hele kuddes komen voorbij. Vooralsnog geen dienbladen in zicht. Zo nu en dan kijkt een potentiële klant naar de ingang van het restaurant. Nul professionele beweging. Opeens komt de ober op ons af. 'Sorry, maar de wijn die u vroeg staat niet op de kaart.'

Huh? Ik had hem toch echt van de kaart besteld. Pak het menu erbij, moet even zoeken met mijn ogen die er al een halve eeuw dienst op hebben zitten en zie het dan staan. Ja hoor: rioja, Spaanse wijn. De witte graag.

'O ja,' zegt de jongen. 'Ik zie het. Helemaal goed.'

En weg is ie weer.

Verderop ontstaat beroering. Zwaaiende armen, korte gilletjes. 'Kunnen wij afrekenen?' Een groepje dertigers staat op. Nu komt een andere jongen het terras opstormen. Hij heeft een briefje in zijn ene, twee borden op zijn andere hand. Er wordt betaald, er wordt bediend. 'We hebben geen bestek!' klinkt het van links. 'Mogen wij iets bestellen?' hoor ik verderop. De ogen van de buurman ontmoeten weer even die van mij. Hij grijnst, haalt zijn schouders op en neemt nog een slok. 'Proost,' knik ik.

We praten verder. Over het weer nu. Ooit had ik me voorgenomen nooit over het weer te praten. Dat lukt vandaag alweer niet. Aha, daar komen de drankjes. Wijn en sap, mooi. En waar zijn de rolletjes? De ober kijkt me glazig aan. Zegt dan: 'Komt helemaal goed.' En weg is ie.

De opwarming van de aarde is ruimschoots aan bod geweest en onze glazen zijn leeg als de jongeman terugkomt met een bord waarop een wrap ligt. Geen rolletjes. Ik kijk hem aan en lach. 'Dit lijkt verdacht veel op een aflevering van Fawlty Towers,' zeg ik. Aan zijn blik zie ik dat hij geen idee heeft wat ik bedoel. Natuurlijk niet. Dat is een televisieserie uit de jaren zeventig, toen bestond hij nog lang niet. Ik vraag om de rekening. 'Graag binnen betalen,' zegt hij, al wegrennend.

Helemaal goed.

|Doorsturen

Ondernemend nieuws




Laatste nieuws



Meest gelezen


Cartoon van de week



Buienradar