Nieuws

GOED BEKEKEN

Door Uitgeverij Stedendriehoek BV

Eke Mannink is schrijver & voormalig stadsdichter van Zutphen.
Vanuit het hart van de stad houdt ze wat ze ziet poëtisch tegen het licht.
Want als je goed kijkt, zie je méér.
Iedere week weer.

Uitgaan


Sinds kort woon ik in de binnenstad. Prima plek om dit hoekje te vullen; ik beleef Zutphen nu écht vanuit het hart. Maar is het ook een prima plek om te wonen? Toen ik nog in de twijfelfase verkeerde, wees een aantal stadsgenoten me op een risico: geluidsoverlast. Het huis bevindt zich op gehoorafstand van het uitgaanscircuit, waarschuwde men. Dat is niet te harden op donderdag-, vrijdag- en zaterdagavond. Nou, dacht ik, geïmporteerde Randstedeling die ik ben, dat uitgaan in Zutphen zal nog wel meevallen.
Tijdens een slapeloze nacht, nog in mijn oude huis, drong tot me door: hé, zondagochtend kwart voor twee. Laat ik eens poolshoogte nemen in ons uitgaanscentrum. En ik stond naast mijn bed. Eenmaal op pad begon ik ter hoogte van de Hema geroezemoes te horen. Het was een zwoel weekend – zoals we inmiddels gewend zijn; Nederland is immers het nieuwe Frankrijk – dit was een van de eerste.
Verderop in de Beukerstraat werd duidelijk waar de actie was: tussen café Schatjes en de shoarmazaak daar schuin tegenover nam ik een voortdurend heen en weer zwalken waar. Van voornamelijk tieners. Met onvaste tred gingen ze op pad naar iets eet- dan wel drinkbaars, onderwijl luid kakelend. Er hing een sfeer van uitgelaten joligheid, verwachting en opwinding. Ik liep de Schupstoel op, stond voor H&M plots oog in oog met een urinoir. Nou had ik weleens wat onverwachte contouren op het plein verankerd gezien, maar dat die omhoog kunnen komen en een toiletblok zouden vormen was mij tot dan toe compleet onbekend. Zutphen was wereldser dan ik had vermoed. Met enig medelijden dacht ik aan de meisjes in de rij voor de wc in Schatjes – die zouden ongetwijfeld lang moeten wachten, hopelijk hadden ze ook de herentoiletten geconfisqueerd.
In de Vaaltstraat passeerde ik een stel kleine kroegen. 'Open tot 2 uur 30' stond op een van de gevels. En verderop: 'Denk aan de buren. Laat ze slapen.' Het was inmiddels tien voor half drie. Ter hoogte van de Kaldi ontmoette ik twee agenten op de fiets. Ze deden hun controleronde en waren duidelijk bekend met een groot deel van de ronddolende tieners. Een van hen had een sliert aangeschoten meisjes aan zijn fiets hangen, met wie hij grappen maakte. 'Zegguh, weet je wel dat je hier écht niet mag fietsen?' tetterde een meisje vlakbij zijn oor. 'En zekersteweten niet op zondag hè…?' Ze gierde het uit bij haar constatering. 'Of is het nog zaterdag?' hikte ze toen. 'Het is al zondag,' antwoordde oom agent lachend. 'Weet je moeder wel dat je nog op straat loopt?' Luid gegiechel.
Ik vroeg de agenten of zij hier in de buurt zouden willen wonen. 'In het weekend kan het tot een uur of vijf af en toe knap onrustig zijn hoor,' zei een van hen. 'maar uiteindelijk krijgen we ze allemaal weer veilig naar huis.' Hij keek om zich heen alsof de kinderschare de zijne was.
Ik was vertederd en enigszins gerustgesteld.
Gelukkig hebben we dubbel glas.

|Doorsturen

Ondernemend nieuws




Laatste nieuws



Meest gelezen


Cartoon van de week



Buienradar