Nieuws

Goed bekeken

Door Uitgeverij Stedendriehoek BV

Eke Mannink, voormalig stadsdichter van Zutphen, bekijkt onze stad vanuit haar schrijfkamer aan het 's Gravenhof. Zij houdt wat ze ziet poëtisch tegen het licht. Zo onderzoekt Eke sprookjes in de Hoven, flessenpost over het Waterkwartier of wanklanken uit de Muziekwijk. Om maar wat te noemen. Haar nieuws ligt op straat. Iedere week weer.

Droogte


Met een denkbeeldig boek onder mijn arm ging ik enige weken geleden Boek en Buro aan de Beukerstraat binnen. Omdat mijn debuutroman op dat moment werd gedrukt, dacht ik ‘Laat ik eens iets aan pr doen.’ (Wát, heb ik nou ook al een roman geschreven? Die columnisten denken werkelijk dat ze álles kunnen.)

Han van B en B was vriendelijk en behulpzaam als altijd.

‘Je bent de zoveelste in de rij Zutphense auteurs,’ zei hij breed glimlachend. ‘Hadden jullie het niet beter kunnen plannen?’ Ik wist dat ik niet de enige was. De Volkskrant van zaterdag suggereert zelfs dat een miljoen Nederlanders in hun vrije tijd werken aan een roman, zo bezien valt het nog mee in Zutphen. (Volgens Wim Boevink van Trouw een uitgelezen lees-stad, maar dus ook best een schrijf-stad.)

Ik hakkelde en stuntelde dat ik die andere auteurs niet persoonlijk kende (al kom ik er een geregeld tegen), maar hun boeken wél ging lezen. Han en ook zijn vrouw Susan lieten merken dat ze regionaal aanbod met plezier steunen. ‘Wat leuk,’ zei Susan, ‘ik dacht die komt weer met een dichtbundel, maar het is een roman!’ Gesterkt wandelde ik verder, op commerciële bedevaart voor mijn eigen boek. Wat een raar gevoel.

Inmiddels is hij er. Zo stroom ik van je over. Een poëtisch geladen roman over de gevolgen van adoptie, zo heeft de uitgever het neergezet en dat is het ook. Het zwarte gat lonkt, want wat moet je als beginnend auteur als je werk net verschenen is? Doorschrijven, natuurlijk. En lezen. Want daar heb je dan eindelijk weer tijd voor. Naast mijn bed ligt Bas Steman in de vorm van Morgan, een liefde. Ik weet al dat het weergaloos spannend begint. Daaronder De laatste verhalenweefster van Marita Coppes, een boek met magisch-realistische trekken en interessant volgens betrouwbare bronnen. Daaronder wacht Saturnusplein 3 van Josha Zwaan, wier Parnassia ik heb verslonden. En dáár weer onder Levenskracht & levensvragen van Tobias Reijngoud – een variant op Claudia de Brey’s Neem een geit; inspirerende gesprekken met al dan niet bekende Nederlanders.

Het regent al weken niet. De zon brandt. Ik fietste vanmiddag langs een weiland vol koeien die nul schaduw hadden. Zo zielig. Je zou die boeren… De brandweer moest in Warnsveld uitrukken omdat er een enorme tak op de weg gevallen was. Oorzaak: droogte. Op Twitter las ik: ‘De waterbedrijven waarschuwen dat we vanwege de droogte beter geen bad kunnen nemen. Alternatief: lees de nieuwe roman ‘Zo stroom ik van je over’ van @ekemannink. Dompel jezelf onder in een literair kwaliteitsverhaal over adoptie. Virtueel water, hooguit af en toe een traan.’ Ik moest erom lachen. Bedankt, @geestverwant. Weet niet hoe de overige Zutphense auteurs erover denken, maar – geheel tegen de aanbevelingen van de Volkskrant in – geloof ik dat een ander beter de pr kan doen dan de auteur. En het boek zelf natuurlijk, vooral het boek zelf.

|Doorsturen

Ondernemend nieuws




Laatste nieuws



Meest gelezen


Cartoon van de week



Buienradar