Nieuws

Goed bekeken

Door Uitgeverij Stedendriehoek BV

Eke Mannink, voormalig stadsdichter van Zutphen, bekijkt onze stad vanuit haar schrijfkamer aan het 's Gravenhof. Zij houdt wat ze ziet poëtisch tegen het licht. Zo onderzoekt Eke sprookjes in de Hoven, flessenpost over het Waterkwartier of wanklanken uit de Muziekwijk. Om maar wat te noemen. Haar nieuws ligt op straat. Iedere week weer.

Letters


Terwijl 't Schulten Hues, ons sterrenrestaurant aan het 's-Gravenhof, komende zomer zijn deuren sluit en de uitbaters andere openen in Amsterdam, is ook de omgekeerde beweging volop gaande. Vorige week maakten makelaars op deze plek gewag van de massale toestroom van Randstedelingen naar Zutphen en omgeving. Niet alleen als toeristen dus, ook als aspirant-bewoners.

In het landelijke dagblad Trouw besteedde journalist Wim Boevink in zijn 'Klein verslag' afgelopen week maar liefst drie afleveringen aan 'Z'. Boevink verklaarde zijn poging tot anonimiseren deels uit het 'verzoek van enkele bewoners die een stormloop verwachten uit de Randstad als de mare zich verspreidt van die sluimerende schoonheid aan de rivier.'

Hij beweerde, naar aanleiding van een strofe van Ida Gerhardts vers Onvervreemdbaar van de MuurPoëzieroute, dat Zutphen een uitgelezen plek is om in de boeken te duiken: 'Het stadje lijkt ervoor geschapen. De gevels, de stegen, de stilte ertussen, de terughoudendheid in reclameuitingen, ze bevorderen de beschouwelijkheid, en de verrukkelijke eenzaamheid die bij lezen past.'

Daar zit ik. Op de bank voor een koffiehuis, met aan weerszijden krijtborden waarop spreuken staan om het koffiedrinken aan te moedigen. Terughoudend zijn ze niet, wel origineel.

Ik leg de krant terzijde, denk aan zes jaar geleden, toen ik als stadsdichter werd gevraagd een vers te schrijven voor een bibliotheekmedewerker die werd ontslagen. Ik vond het een moeilijke opdracht: een gedicht bij een gedwongen vertrek. Het moest gaan over de hobby van de medewerker, lezen. Een fragment:

 

Letters dansen voor je geest

terwijl je leest. Terwijl je leest,

verandert langzaamaan de geest,

want iets dat er nooit is geweest

in jou, gaat nu beginnen.'

 

 Al staan de letters zwart op het papier

– plat gedrukt, gevangen in de taal –

de wereld die ze maken, het verhaal

is vol met kleur en vier-dimensionaal:

ze voeren je in beelden wég van hier.

Vanaf de voorkaft stap je in de trein

van fantasie en zweef je door de tijd.

Je laat je zorgen achter en je spijt,

je angsten, wanhoop, sikkeneurigheid.

Je waant je waar je graag zou willen zijn. 

(…) 

'Voor Hilde, die dit afscheid zelf niet wilde,' is het motto van het vers dat Over lezen: overleven heet. Terwijl ik mijmer over geschikte leesplekken in onze 'sluimerende schoonheid aan de rivier', zie ik mijn cappuccino staan. Neem snel een slok, voordat-ie koud wordt.

Het is een bekend gegeven dat de beste ideeën zich 's ochtends aandienen, in de sluimertoestand tussen slapen en waken. Maar een shot cafeïne om die ideeën uit te werken is onontbeerlijk.

Gelukkig hebben we hier altijd nog een sterrenkoffiehuis.

|Doorsturen

Uw reactie


Uw mening en tips voor de krant

Ondernemend nieuws




Laatste nieuws




Meest gelezen


Cartoon van de week



Buienradar