Nieuws

Goed bekeken

Door Uitgeverij Stedendriehoek BV

Eke Mannink, voormalig stadsdichter van Zutphen, bekijkt onze stad vanuit haar schrijfkamer aan het 's Gravenhof. Zij houdt wat ze ziet poëtisch tegen het licht. Zo onderzoekt Eke sprookjes in de Hoven, flessenpost over het Waterkwartier of wanklanken uit de Muziekwijk. Om maar wat te noemen. Haar nieuws ligt op straat. Iedere week weer.

Lichtjes

Hijg, zucht, kreun. Ik ren nu elf minuten en moet er veertien. Die drie laatste lijken opeens ondoenlijk. Sjokkend, herstel: joggend over de oude IJsselbrug kijk ik op mijn telefoon die in het moederdagcadeau van mijn dochter is opgeborgen: een 'sportarmband'. Tot afgelopen zondag wist ik niet van het bestaan van dit woord.

Kreun, zucht, hijg. En door: de Brugstraat in.

Komend pinksterweekeinde zal in Zutphen veel zweet langs lichamen stromen. Vrijdag tot en met maandag ligt de Groenmarkt vol zand voor beachvolleybal op hoog niveau. En vrijdagnacht passeert de Roparun. Dat is een estafetteloop van meer dan vijfhonderd kilometer. Deelnemers lopen in teams van Parijs en Hamburg naar Rotterdam om geld op te halen voor mensen met kanker. Hun motto: leven toevoegen aan de dagen, waar vaak geen dagen meer kunnen worden toegevoegd aan het leven. De opbrengst gaat naar de zogeheten palliatieve zorg voor patiënten. Denk aan de inrichting van hospices of pruiken voor hen die hun haar verloren. Het is een schitterend evenement, dat voor de zevenentwintigste keer plaatsvindt en Zutphen voor het vijfde achtereenvolgende jaar aandoet.

'De doorgang bij ons is beroemd,' vertelt Joop Jansen. Van hem hoorde ik voor het eerst over de Roparun. Hij is technisch beheerder van de rooms-katholieke begraafplaats en zeer betrokken. 'De renners uit Hamburg komen bij ons in de avond aan en gaan langs een lang lint van brandende lichtjes. Ik zorg voor de lichtjes aan de Warnsveldseweg. Het is heel spectaculair.'

Jansen verloor in 2012 zijn broer aan kanker. 'Iedereen krijgt met de ziekte te maken,' zegt hij. 'Of je krijgt het zelf of mensen in je omgeving. Of allebei. Vorig jaar sprak ik een deelnemer die in ieder lichtje een lichtpunt zag voor zijn aan kanker overleden vrouw. Dat vond ik ontroerend.'

Terwijl ik Jansen in gedachten hoor praten, ren ik puffend langs de Rozengracht. Zijn enthousiaste verhalen over de Roparun maken dat ik doorzet en mijn vereiste aantal minuten voor vandaag vol maak. Ik ben een beginner, vind hardlopen niet bepaald leuk, maar merk dat het goed is voor de conditie. Op twee keer veertien minuten zitten we nu, mijn mede-renners en ik, met tussendoor drie minuten 'herstel'. De trainer van het groepje begeleidt ons naar de vijf kilometer non-stop. 'Het wordt bikkelen,' roept ze, 'maar jullie kunnen het!'

Die vijf kilometer zal ik lopen voor alle deelnemers van de Roparun. Zij rennen er heel veel meer, maar het gaat om het idee. Dit weekend kunnen we ze aanmoedigen. Bijvoorbeeld vanaf de beachvolleybaltribune aan de IJsselkant van de Groenmarkt.

Maar nu eerst onder de douche.

 

 

|Doorsturen

Uw reactie


Uw mening en tips voor de krant

Ondernemend nieuws




Laatste nieuws




Meest gelezen


Cartoon van de week



Buienradar