Nieuws

Goed bekeken

Door Uitgeverij Stedendriehoek BV

Eke Mannink, voormalig stadsdichter van Zutphen, bekijkt onze stad vanuit haar schrijfkamer aan het 's Gravenhof. Zij houdt wat ze ziet poëtisch tegen het licht. Zo onderzoekt Eke sprookjes in de Hoven, flessenpost over het Waterkwartier of wanklanken uit de Muziekwijk. Om maar wat te noemen. Haar nieuws ligt op straat. Iedere week weer.

Oud

Het gebeurde niet eens zo lang geleden, de lente was er al in een eerste vlaag. Maar blijkbaar lang genoeg om erover te durven schrijven. Ik viel voorover op de Groenmarkt. Had bij een etalage staan kijken, kwam onhandig fietsend het trottoir af en duikelde pardoes over het stuur. Zat klem. Mijn jas was blijven haken achter het zadel, tegelijkertijd zat mijn broek vast bij de trapper. Ik kon geen kant op, hing met mijn hoofd boven de rieten mand die van ouderdom bijna uiteenvalt. In een gespleten seconde kunnen veel gedachten door een hoofd gaan. 'Dat kán toch niet, zo'n mand op een mountainbike,' roepen zowel dochter als zoon geregeld. Op dat moment, ongelukkig voorovergebogen boven dat vermaledijde mandje, dacht ik op dezelfde, lichtelijk verontwaardigde toon van mijn kinderen: 'Dat kan écht niet, die mand.' En tegelijkertijd: 'Zo voelt het als je oud wordt en steeds minder kunt.'

Intussen hoorde ik om me heen van alles bewegen. 'Gaat het mevrouw?' klonk het achter me op de stoep. Ook over de marktkasseien kwamen voeten aangesneld. 'Alles oké?'

'Eh, nee, niet helemaal.' Ik hoorde mezelf met woorden worstelen. Het praatte best beroerd met zo'n kromme rug, zonder te weten wie mijn gesprekspartners waren. 'Ik zit vast bij mijn jas en mijn voet. Daarom hang ik zo raar,' lichtte ik de onbekenden in. 'Rustig blijven,' zei de stem op de kasseien. Hij kwam me vaag bekend voor. De man achter me - ik ging ervan uit dat ook die stem bij een man hoorde - legde een hand tegen mijn rug. Ik wrong een arm die ergens boven het voorwiel had gebungeld naar de andere kant van het stuur. Na enig wrikken schoot mijn jasje los. Pfff, mijn hoofd kon weer omhoog.

'O, jij bent het!' zei de bekende stem. Ik keek recht in de ogen van Berry, de haringjongen die al een paar seizoenen geen haringjongen meer is. Hij grijnsde breed. 'Ik had je niet herkend zo ondersteboven.'

'Ik jou ook niet,' mompelde ik besmuikt. 'Ik zag alleen je voeten.' Hij had slippers aan. Het was een warme dag. Ik keek langs Berry naar de slijterij waar Donny vaak is, de vrolijke zwarte labrador, maar zag hem niet. Toen ik me omdraaide stond daar nog steeds de man van de aardige hand, hij bleek een toerist. Zijn vrouw sloeg een paar meter verderop de scène meewarig gade.

'Enorm bedankt voor jullie hulp.' Ik stamelde nog een beetje, maar klonk al steviger. Mijn voet was nu ook los. Ik sjorde de mand recht en lachte naar Berry. 'Ik voel me opeens ontzettend oud.'

Even na mijn lancering hoorde ik over het Zutphense project 'leeftijdsvriendelijke stad'. Stoepen aan de Zaadmarkt waren verlaagd om de toegankelijkheid te verbeteren voor minder mobiele voetgangers. Wat bleek? Vrachtwagens gingen elkaar nu passeren door over die stoepen te rijden. Daardoor ontstonden gevaarlijke situaties voor fietsers en wandelaars. Was ik niet over die Groenmarktstoep gevallen, dan had ik dit nieuws minder aandachtig tot me genomen. Op naar een vriendelijke stad. In alle opzichten. Voor jong en oud.

|Doorsturen

Ondernemend nieuws




Laatste nieuws



Meest gelezen


Cartoon van de week



Buienradar