Nieuws

Goed bekeken

Door Uitgeverij Stedendriehoek BV

Eke Mannink, voormalig stadsdichter van Zutphen, bekijkt onze stad vanuit haar schrijfkamer aan het 's Gravenhof. Zij houdt wat ze ziet poëtisch tegen het licht. Zo onderzoekt Eke sprookjes in de Hoven, flessenpost over het Waterkwartier of wanklanken uit de Muziekwijk. Om maar wat te noemen. Haar nieuws ligt op straat. Iedere week weer.

Broeden

'Ik ben nog één dag directeur hier,' zegt de man met de pretogen en de designers-bril. 'En dan ben ik weg. Maar ik kan je natuurlijk best een rondleiding geven.' Henk Janssen is van Cleantech, een bedrijf dat zich bezighoudt met innovatie en duurzaamheid. Mijn oog was een paar weken geleden in deze krant gevallen op een bericht over een wedstrijd in duurzame ideeën.

Wat ik me herinner van de opgesomde inventies uitgedacht door studenten: zonnepanelen die van plaats kunnen veranderen – een lumineus idee: zo kan je op plekken waar je slechts soms terecht kunt, zon opvangen. Denk aan een voetbalveld. Een treffend voorbeeld van de waarheid als een kudde: hoe simpeler een idee, hoe beter.

Wat ook in mijn geheugen zit: het voorstel om snijafval van gordijnfabrieken te recyclen. Gebeurt dat nog niet? Blijkbaar niet. Alweer even simpel als briljant.

Hoe dan ook, de wedstrijd was georganiseerd door Cleantech. Die naam was blijven hangen. Ik wist dat ze in het gebouw zitten waar ik wel eens langsfiets. Dat met die lila zijkant, waar je rustig van wordt als je er lang naar kijkt. Vandaag loop ik voor het eerst naar binnen in dit Pakhuis Noorderhaven, tussen de Broodfabriek en het Koelhuis in, op de Mars.

'We beginnen met koffie.' Janssen schuift een extra kruk bij de tafel en maakt een uitnodigend gebaar. Ik kijk naar de muur achter hem: opvallend grote graffiti-letters in felle kleuren. Alsof buiten naar binnen is gehaald. Het geeft de kantine een creatieve aanblik. 'Dit is een broedplaats,' vertelt Janssen. 'Er zitten allerlei start-ups hier die elkaar tijdens koffie en lunch tegenkomen. En dat geeft levendigheid. Kom maar even mee, ik zal het laten zien.'

Ik heb mijn cappuccino nog niet op of schuif mijn kruk al opzij om achter Janssen aan te rennen. Een stalen trap leidt naar de eerste verdieping. Overal afgeschermde werkplekken en vergaderzitjes. Hier en daar staan mensen te overleggen, een enkeling zit achter zijn scherm. 'Dit is een rustige dag,' zegt mijn gids. 'Het is hier ook vaak een kippenhok hoor.' 

Weer zo'n robuuste trap. Janssen stelt me voor aan de een na de andere medewerker. Als we in gesprek raken moet ik haasten om hem weer bij te houden, op weg naar verdieping drie. 'Deze vergat ik af en toe,' zegt hij. 'Dat die er ook nog was. Dan dacht ik: heb ik nog wel ruimte en dan was er nog een hele verdieping! Dat heb je met een pakhuis hè. En hierboven zit de zolder, maar daar kunnen we nu niet heen, want daar zijn twee vergaderingen.'

Waarom stopt hij met zijn baan, wil ik weten. Zijn gedrevenheid kan ik moeilijk rijmen met een vervroegd pensioen. Zijn ogen glunderen nog meer dan zonet. 'Ik heb de oude bibliotheek in Doetinchem gekocht,' zegt Janssen. 'Die ga ik omtoveren tot net zo'n broedplaats, alleen wordt die weer heel anders. Het gaat allemaal om kruisbestuiving.'

'Eh, sorry!' Een medewerker die we op de eerste verdieping tegenkwamen, is achter ons aan gehold. Hij heeft zijn telefoon in de hand en kijkt me vragend aan. 'Wat ik nog even wil weten – zit jij op LinkedIn?' Over kruisbestuiving gesproken. Zutphen broedt. En Zutphen bruist.

|Doorsturen

Uw mening en tips voor de krant

Ondernemend nieuws




Laatste nieuws




Meest gelezen


Cartoon van de week



Buienradar