Nieuws

GOED BEKEKEN

Door Uitgeverij Stedendriehoek BV

Eke Mannink, voormalig stadsdichter van Zutphen, bekijkt onze stad vanuit haar schrijfkamer aan het 's Gravenhof. Zij houdt wat ze ziet poëtisch tegen het licht. Zo onderzoekt Eke sprookjes in de Hoven, flessenpost over het Waterkwartier of wanklanken uit de Muziekwijk. Om maar wat te noemen. Haar nieuws ligt op straat. Iedere week weer.

Mededogen

 

Onlangs maakte een meisje van achttien uit onze stad een eind aan haar leven. Ze sprong voor de trein. De dagelijkse realiteit was te zwaar geworden, ze stapte eruit. Maar niet nadat ze een aantal brieven had geschreven. Eén aan haar ouders, aan haar zusje, aan andere dichtbije nabestaanden en één aan de machinist die haar zou aanrijden. 'Heb alsjeblieft geen schuldgevoel,' was de teneur van de brieven.

Ik hoorde over dit meisje toen ik op bezoek was bij iemand die haar kende. Hij brandt zo nu en dan een kaars bij haar foto en die van anderen die hun leven hebben beëindigd of op een andere manier lijden of geleden hebben.

Dit voert me naar een gedachtenwisseling die zich nu uiteen vouwt op de sociale media. Aanleiding daarvoor was het thema van het gemeentelijk nieuwjaarsfeest: 'Stad vol talenten.'

Dichter / journalist Sander Grootendorst schreef dat Zutphen niet méér talent, niet méér gepassioneerde inwoners heeft dan andere gemeenten in deze prestatiegerichte wereld. Hij benadrukte dat lang niet iedereen de vaardigheid of de wil heeft om mee te komen. Hij noemde ouderen die lijden aan dementie als voorbeeld, en jongeren die afhaken binnen ons onderwijssysteem. Hij pleitte voor compassie. Voor diepe betrokkenheid bij het lot van een ander.

Een coördinator van een inloophuis voor ouderen met dementie voegde daar op Facebook aan toe dat 'de niet altijd in cijfers te vatten passie' voor prachtige initiatieven heeft gezorgd. Iemand anders twitterde dat iedereen talent heeft, groot of klein.

Toen ik in de jaren '90 voor het documentaireprogramma Damokles werkte, maakte collega Jan-Paul de Bondt een aflevering over een machinist die al vijfentwintig keer iemand voor zijn trein had gehad. Iedere keer weer een verschrikkelijke ervaring. Ik herinner me de onmacht in zijn stem en woorden. Met zijn collega's maakte hij wrange grappen over de aansteker met inscriptie die hij van het crematorium zou ontvangen omdat hij de zoveelste klant had geleverd. Maar stoer doen is de buitenkant. Het gegeven maakte zijn beroep zo zwaar dat hij er moeite mee had zijn werk uit te voeren.

Dat iemand die van plan is om voor de trein te springen, nadenkt over de gevolgen van die daad en de machinist een brief schrijft, heb ik niet eerder gehoord. Als dat geen talent voor compassie is…

Laten we met zijn allen zorgen voor genoeg ruimte voor mededogen. Min, een vriendin van me die er helaas niet meer is, zei het zo: 'Eén van de mooiere menselijke eigenschappen is het kunnen verwijlen van de geest bij die van een ander.' 

|Doorsturen

Uw mening en tips voor de krant

Ondernemend nieuws




Laatste nieuws




Meest gelezen


Cartoon van de week



Buienradar