Nieuws

Goed bekeken

Door Uitgeverij Stedendriehoek BV

Eke Mannink, voormalig stadsdichter van Zutphen, bekijkt onze stad vanuit haar schrijfkamer aan het 's Gravenhof. Zij houdt wat ze ziet poëtisch tegen het licht. Zo onderzoekt Eke sprookjes in de Hoven, flessenpost over het Waterkwartier of wanklanken uit de Muziekwijk. Om maar wat te noemen. Haar nieuws ligt op straat. Iedere week weer.

Zwembad


‘Ik ben het geheugen van mijn vrouw,’ zei een Eefdenaar die ik interviewde. ‘En haar eer en haar geweten. Maar ik heb háár nodig om achter de toedracht van sommige anekdotes in onze jeugd te komen, waar ik zelf een vage notie van heb.’ In Tijd-schrift tegen het vergeten, een publicatie met verhalen van vergeetachtigen en mensen met dementie, lees je tussen de regels van jeugdgeschiedenissen door verrassende aspecten over de werking van het geheugen.
Een vrij willekeurige groep Zutphenaren, voor een deel Zutphenees, allen op respectabele leeftijd, herinnert zich desgevraagd een periode uit hun jeugd. Daarover vertellen zij, vaak geholpen door een partner of familielid.
De minst vergeetachtige is tevens de oudste ondervraagde, mevrouw Truus Krijnen-Wagenaar uit Doetinchem. Ze is zevenennegentig en woonde de eerste vijfentwintig jaar van haar leven in Zutphen.‘Ik ging er graag naar school, de hbs bedoel ik dan, aan de Waterstraat.' Van de zeven kinderen Wagenaar zijn nog drie zussen over. Bep (96) woont in Ermelo, zij houdt van sokken breien, liefst artistieke exemplaren. Jo (92) woont nog altijd in Zutphen en heeft last van afasie; ze komt moeilijk op woorden. Graag zit ze te roken op de bank. Luisterend naar de levendig vertelde verhalen van haar oudere zus.
Als het over vroeger gaat, denkt Truus als vanzelf aan het zwembad in de IJssel. Waar ooit de ambachtsschool stond, zuidoostelijk van de Bult van Ketjen, bevond zich toen een buitenbad. ‘Kijk, dit waren dus twee kuipen met latjes, daar stroomde het rivierwater door,’ vertelt ze, terwijl haar vingers langs een foto gaan. ‘Hier zwom je met de stroom mee en als je de proef aflegde moest je aan de andere kant tegen de stroom op zwemmen. En je zat als leerling aan een touw hè,’ zegt ze met pretogen. ‘Anders verzoop je!’
Truus loopt er weer: over de kade aan de hand van haar vader naar het IJsselbad. ‘We gingen altijd met papa mee,’ vertelt ze. ‘Mama kon niet zwemmen en zat thuis met het eten te wachten tot de rest van het gezin terugkeerde. Daarom heeft ze op tweeënveertigjarige leeftijd besloten om het alsnog te leren, we hebben het haar met z’n allen voorgedaan.’ Ze wijst naar een foto van een groep mensen langs de rand van het pierenbad. ‘Die met de witte badmuts, dat is mama.’

U kunt de uitgebreide verhalen van Truus en de anderen lezen. Tijd-schrift tegen het vergeten is gratis verkrijgbaar bij inloophuizen voor mensen met dementie en hun mantelzorgers (Het Odensehuis, de Bovenkamer) én bij de boekhandels in Zutphen en Warnsveld.

|Doorsturen

Ondernemend nieuws





Laatste nieuws



Meest gelezen


Cartoon van de week



Buienradar