Nieuws

Goed bekeken

Door Uitgeverij Stedendriehoek BV

Eke Mannink, voormalig stadsdichter van Zutphen, bekijkt onze stad vanuit haar schrijfkamer aan het 's Gravenhof. Zij houdt wat ze ziet poëtisch tegen het licht. Zo onderzoekt Eke sprookjes in de Hoven, flessenpost over het Waterkwartier of wanklanken uit de Muziekwijk. Om maar wat te noemen. Haar nieuws ligt op straat. Iedere week weer.

Ongepland


Onlangs las ik een Brits filosofisch artikel over plotseling plaatsvindende 'major off-script events' - oftewel: ingrijpende gebeurtenissen waarmee we geen rekening houden. En waar we, volgens het betoog, wel rekening mee zouden móeten houden.

Neem afgelopen week: ik had een Railrunner-kaartje voor mijn zoon staan pinnen op station Apeldoorn. Hij en mijn dochter liepen alvast naar de supermarkt-to-go, op de hoek bij perron 1. Daar mochten ze wat lekkers uitzoeken. Met portemonnee en ov-kaarten in de hand liep ik hetzelfde supermarktje in, kocht een cappuccino, rekende lekkernijen en koffie af en liep naar de trein voor ons herfstvakantie-uitje naar Utrecht. Zoon babbelde over stoomtreinen, dochter nam een slok van haar frisdrank.

Niets aan de hand. Dácht ik.

Eenmaal in Utrecht bleek mijn portemonnee verdwenen. Overal zoeken, geen resultaat. Even later kwam ik erachter dat het kwaad toen allang was geschied: een onverlaat had me mijn portemonnee in Apeldoorn afhandig gemaakt en, erger: mijn pincode afgekeken.

Hoe was dat mogelijk?! Ik die altijd zo wantrouwend om me heen kijk - op klaarlichte dag gerold van mijn contante geld én van het totaalbedrag op mijn girorekening. Ik wist niet wat me overkwam, vond het verschrikkelijk dat mijn kinderen van zo dichtbij meemaakten hoe mensen met elkaar om kunnen gaan: volkomen respectloos.

Toen had ik dat artikel nog niet gelezen. Volgens filosoof Alain de Botton moeten we altijd rekening houden met dergelijke dingen, omdat we nou eenmaal mensen zijn. Geen leven gaat volgens het script 'perfecte jeugd, fijne relatie, geweldig gezin met leergierige en dankbare kinderen die het beste van beide ouders in zich vertegenwoordigen en ze leefden nog lang en gelukkig.' Er zijn altijd kinken in de kabel.

En dan is gerold worden nog maar een minuscuul kinkje.

Toen ik de politie belde, vroeg de telefonist in welke plaats ik aangifte wilde doen.

In Zutphen graag. Helaas, dat kon niet: bureau Zutphen zat vol tot het weekend. Apeldoorn, Eerbeek, Utrecht: idem. Het werd Twello – drie dagen later was daar nog één afspraakmogelijkheid.

In Utrecht ontmoetten mijn kinderen en ik vriendin Monique, die afgelopen zomer werd geopereerd aan longkanker en nog altijd herstellende is, maar, naar het zich laat aanzien, 'er goed is uitgekomen'. Dat was pas een heftig niet-gepland voorval.

Gelukkig zijn we daarna met z'n allen op een waterfiets gesprongen om door de grachten te sjezen, pizza te eten en van de zon te genieten. Woest trappend en luid lachend.

'Je leeft maar één keer,' zou mijn oma zeggen.

Daar hoef je geen Brits filosoof voor te zijn.

|Doorsturen

Ondernemend nieuws





Laatste nieuws



Meest gelezen


Cartoon van de week



Buienradar