Nieuws

GOED BEKEKEN

Door Uitgeverij Stedendriehoek BV

Eke Mannink, voormalig stadsdichter van Zutphen, bekijkt onze stad vanuit haar schrijfkamer aan het 's Gravenhof. Zij houdt wat ze ziet poëtisch tegen het licht. Zo onderzoekt Eke sprookjes in de Hoven, flessenpost over het Waterkwartier of wanklanken uit de Muziekwijk. Om maar wat te noemen. Haar nieuws ligt op straat. Iedere week weer.

Wabi-sabi

De combinatie 'statig én gezellig' is een zeldzame. Ik vind hem in het huis waar ik een schrijfkamer huur. Hanna, dame des huizes, zegt geregeld dat ze een 'houtje-touwtje-huishouden' voert. Ze doelt daarmee op de lichte chaos die haar omringt en de staat van enkele gebruiksvoorwerpen.
Ik loop de zoldertrap af, buk voor een laken dat in het trapgat hangt. Het ruikt heerlijk op de bovenverdieping; naar 'pasgewassen' en naar antieke meubels.
'Kijk, dit bedoel ik,' zegt Hanna, terwijl ze wijst op een vierkantje in het laken. 'Ik repareer alles wat kapot gaat, kan niets wegdoen.' Ik had het ingenaaide vakje al gezien en bedacht dat het laken door dit herstel mooier was geworden dan het eerst was. De regel 'there's a crack in everything – that's how the light gets in' van Leonard Cohen was in liedvorm door mijn hoofd gegaan.
'Heb je nog een voorbeeld van houtje-touwtje?' vraag ik. Daar hoeft Hanna niet over na te denken. Met een zwaai haalt ze een mand van de gangkast naast de trap. 'Uit mijn Kameroense jaren,' vertelt ze. 'Het is een kalebas, een cadeau.' Met een vinger volgt ze de gerestaureerde scheur die vanaf de bodem tot halverwege de zijwand loopt. 'Nooit heb ik zúlke prachtige mensen gezien. Ze kwamen uit hun lemen hutten tevoorschijn en zagen er meteen stralend en tiptop verzorgd uit, met schitterende gewaden.'
De kalebas waarin Hanna theelichtjes bewaart, brengt haar linea recta terug naar een vervlogen tijd. Ik denk aan een filmpje dat ik jaren geleden zag, de stem van de Britse School-of-Life-filosoof Alain de Botton legt daarin uit wat 'Wabi-sabi' is. Deze Japanse cultuurterm verwijst naar de waardering van het imperfecte. Een gerestaureerd schaaltje met een barst is mooier dan datzelfde schaaltje zonder barst, daar komt het ongeveer op neer.
Onlangs kreeg het pand De Biervoeder op de Nieuwstad, het gerenoveerde huis (anno 1629) van onze stadsarcheoloog en zijn gezin, de Paltsprijs. Een prijs om cultuurhistorisch verantwoord renoveren te bevorderen. De bewoners hebben alles op alles gezet om tot in de details de staat van vroeger te bereiken. Het pand oogt prachtig van buiten, bijna gelikt. Ik hoop dat er binnen nog wat scheuren bewaard zijn gebleven, waardoor het verleden schemert.
'Koffie?' vraagt Hanna. Ik laat me verleiden. Omringd door twee luie katers en de huiselijke sfeer van haar keuken constateren we tevreden: houtje-touwtje en Wabi-sabi: meer gelijkluidend kan een ritme niet zijn.

I

|Doorsturen

Ondernemend nieuws





Laatste nieuws



Meest gelezen


Cartoon van de week



Buienradar