Nieuws

Goed bekeken

Door Uitgeverij Stedendriehoek BV

Eke Mannink, voormalig stadsdichter van Zutphen, bekijkt onze stad vanuit haar schrijfkamer aan het 's Gravenhof. Zij houdt wat ze ziet poëtisch tegen het licht. Zo onderzoekt Eke sprookjes in de Hoven, flessenpost over het Waterkwartier of wanklanken uit de Muziekwijk. Om maar wat te noemen. Haar nieuws ligt op straat. Iedere week weer.

Mateloos

 

Nietsvermoedend loop ik over de Nieuwstad met een tijdschrift onder mijn arm, dat ik af wil leveren op een voor mij nog onbekend adres. Het is bestemd voor een stel dat ik gisteren sprak op een dichtersavond. Tijdens die ontmoeting - hem kende ik al langer, haar sprak ik enkele weken geleden voor het eerst - kwam het idee bij me op ze iets te vragen. Maar dan moeten ze eerst iets lezen.

Ik kom een vader met zijn peuter tegen, moet uitwijken omdat het jochie onverhoeds voor mijn voeten springt. We lachen alledrie met geluid en vervolgen onze routes.

In een flits zie ik hem, de typemachine. Een oud model, zwaar en glanzend. Eentje waar mijn zoon toen hij een jaar of zes was wildenthousiast op zou gaan timmeren, verlangend naar telkens weer dat leuke belletje. Deze klassieker staat in een nis achter het raam. Als ik beter kijk, zie ik dat het een in ere herstelde antieke etalage is. In de schrijfmachine zit een papier. Daarop staat een vers. Ik lees de eerste regels

'en weer is er een dag

dat we mateloos opdoemen

(…)'

en huiver. Nou roep ik al jaren tegen iedereen die het maar wil horen hoe magisch het is als poëzie de lezer raakt, maar zodra het me zelf gebeurt - ben ik sprakeloos.
Word ik opgetild.
Voel ik geluk.

Inmiddels weet ik dat ik op het goede adres moet zijn, kijk ter bevestiging nog even naar het huisnummer en klop op de glazen deur. Daarachter zitten de bewoners aan een lange tafel: Sabine Kars, de schrijver van het vers in de etalage en Mas Papo, Zutphens huidige stadsdichter.

Ik stamel na onze begroeting iets over de woorden. 'O ja,' roept Sabine, 'die typemachine. We wilden er iedere week een nieuw gedicht in doen. Maar Mas is nu al héél lang aan de beurt!' Veelbetekenend lacht ze naar haar partner die met een verontschuldigende glimlach in de richting van de keuken verdwijnt om thee en koffie te halen. We spreken over de lange rijen boeken in hun kamer. Over verdriet, over verschillende vormen van lijden en de identieke pijn die eruit voort kan vloeien. Over schrijven en over toekomstplannen. Ik geef ze het tijdschrift en stel ze mijn vraag. Na de thee praten we gedrieën staand verder bij een kierende deur, dan ruk ik me los van ons gesprek en glip de straat op.

'En weer is er een dag, dat ik mateloos opdoem.'

Een meisje loopt me tegemoet.

We botsen bijna tegen elkaar op en glimlachen even.

|Doorsturen

Ondernemend nieuws





Laatste nieuws



Meest gelezen


Cartoon van de week



Buienradar