Nieuws

GOED BEKEKEN

Door Uitgeverij Stedendriehoek BV

Eke Mannink, voormalig stadsdichter van Zutphen, bekijkt onze stad vanuit haar schrijfkamer aan het 's Gravenhof. Zij houdt wat ze ziet poëtisch tegen het licht. Zo onderzoekt Eke sprookjes in de Hoven, flessenpost over het Waterkwartier of wanklanken uit de Muziekwijk. Om maar wat te noemen. Haar nieuws ligt op straat. Iedere week weer.

Franse film


Luxor Junior bestaat één jaar.
Maar laat ik eerst uitleggen wat Luxor Junior is, voor het geval u dat niet zou weten. Om te beginnen woord-technisch. Luxor is afgeleid van 'lux', dat 'licht' betekent - het is de naam van het filmhuis in onze stad, gevestigd in een statig pand aan de Houtmarkt. 'Junior' ver-wijst naar 'jong' en 'jeugdig'.
Sinds september vorig jaar draaien we kinderfilms in Luxor. Ik zeg 'we' omdat bovengetekende deel uitmaakt van het clubje vrijwilligers voor de kinderprogrammering. Dat clubje bedacht dat we lagere scholen attent kunnen maken op ons bestaan in de vorm van een cadeautje: schoolklassen in Zutphen en omstreken mogen gratis naar een film!
Als moeder van een groep acht-er trap ik af. De eerste septemberfilm is 'een wonderschone feel-good film waarin Louise als een bejaarde Robinson Crusoe een winterseizoen doorbrengt op een strand in Bretagne. In haar lichte benadering van het leven, haar humor en onverschrokkenheid, is zij een personage om in je hart te sluiten…' vertelt de folder. Dat klinkt veelbelovend. Vind ik.
In zijn klas deelt mijn zoon de filmhuisflyer uit. Daarop staat ook de rest van de films aangekondigd. Er vormen zich al snel twee groepen. 'Wij willen naar Meester Kikker!' 'Wij gaan naar Otto de Neushoorn!'
Niemand is geïnteresseerd in Louise in de Winter.
'Waarom niet?' vraag ik als mijn zoon thuiskomt. 'Hij is Frans,' zegt hij. 'En nog stommer: hij is voor vier plus. Kinderachtig. Maar ik ga wel mee hoor.' De lieverd.

Daar zitten we. Op rij drie.
Achter ons een behoorlijk goed gevulde zaal met - in de ogen van mijn zoon - 'oude men-sen'. Bij de kassa ontmoetten we net twee schoolgenootjes en een moeder. 'Hee,' zei ik verrast, 'jullie stonden niet op de lijst.' 'Nee,' was het antwoord van de moeder, 'ik twijfelde of het wel een geschikte film was.'
Dat gaan we nu zien. Prachtige kustplaatjes die Normandië verbeelden vullen het scherm. Het verhaal rondom Louise, over ouder worden en terugkijken op je leven, pakt mij, pakt mijn zoon. 'Ik vond hem mooi mama,' zegt hij ongevraagd, tijdens de aftiteling. Een van zijn klasgenootjes passeert ons. 'Wat vond jij, Luuk?' vraag ik. 'Goede film hoor,' antwoordt Luuk. 'Alleen jammer dat hij Frans is.'
Ik kijk hem vol onbegrip aan. Dat ziet hij. 'Ja, al die tekst…' Hij werpt zijn jeugdig licht op de zaak: '… Die moet je dan allemaal lezen.'

|Doorsturen

Uw reactie


Ondernemend nieuws





Laatste nieuws



Meest gelezen


Cartoon van de week



Buienradar